Wat heb ik nodig?
Het lijkt een eenvoudige vraag en toch is het niet vanzelfsprekend om er een antwoord op te vinden.
We zijn zo gewend geraakt aan wat er moet gebeuren, aan wat anderen nodig hebben, aan verwachtingen en verantwoordelijkheden… dat we soms niet meer goed weten wat wijzelf nodig hebben.
Misschien herken je het wel.
Je voelt dat er iets niet goed zit, maar je weet niet precies wat.
Je bent moe, prikkelbaar of gespannen.
Je hoofd blijft maar doorgaan.
En toch doe je verder.
Omdat er nog zoveel moet.
Omdat anderen op je rekenen.
Omdat je vindt dat het allemaal wel meevalt.
Misschien helpt het om de vraag op te splitsen in 3 lagen:
- Wat heb ik lichamelijk nodig?
- Wat heb ik emotioneel nodig?
- En wat speelt er in mijn hoofd?
Luister naar je lichaam
We zitten vaak zo in ons hoofd en gaan door op automatische piloot, dat we vergeten dat ons lichaam voortdurend signalen geeft.
Spanning in je schouders.
Een krop in je keel.
Een vermoeide blik.
Een knoop in je buik.
Een lichaam dat verlangt naar rust.
Ons lichaam vertelt ons misschien allang dat het moe is, spanning vasthoudt of behoefte heeft aan rust, beweging, ruimte of nabijheid.
Probeer daarom eens uit je hoofd te komen en aandacht te geven aan wat er in je lijf gebeurt.
Hoe voelt je lichaam op dit moment?
Waar zit spanning?
Wat voelt prettig?
Wat voelt niet prettig?
Je hoeft het niet meteen te begrijpen of op te lossen.
Alleen al opnieuw leren voelen wat er in je lichaam gebeurt, kan helpen om dichter bij jezelf te komen.
Je lichaam kan immers alleen maar in het nu zijn. Wanneer je je aandacht naar je lichaam brengt, kom je ook met je gedachten meer terug naar het moment zelf.
Luister naar je emoties
Boos.
Bang.
Blij.
Bedroefd.
Ook emoties vertellen je iets.
Maar emoties zijn niet altijd logisch. Je kunt tegelijk boos en verdrietig zijn. Bang én opgelucht. Blij én onzeker.
Daarom hoef je niet alles eerst te begrijpen.
Soms is het voldoende om te voelen:
Wat gebeurt er in mij?
Waar voel je het in je lichaam?
Emoties zijn vaak in je lijf te voelen.
Waar in je lijf voel je sensaties, of m.a.w. emoties?
Misschien zijn het gebalde vuisten.
Opeengeklemde kaken.
Trillende benen.
Tranen.
Een krop in je keel.
Kriebels in je buik.
Je hoeft je emoties niet weg te redeneren.
Ze mogen er zijn.
En misschien vertellen ze je wel iets over wat je nodig hebt.
Boos -> nood aan grenzen
Bang -> nood aan veiligheid
Blij -> nood aan delen
Bedroefd -> nood aan troost
…
Luister naar je gedachten
En dan zijn er natuurlijk ook je gedachten.
Gedachten die soms helpend zijn, maar soms ook streng, negatief of overdreven.
Ik moet dit kunnen.
Ik mag niet moeilijk doen.
Anderen hebben het erger.
Ik moet gewoon doorgaan.
Onze gedachten hebben een grote invloed op hoe we ons voelen en gedragen.
Daarom kan het helpen om ze eens bewust te observeren.
Zijn mijn gedachten mild en realistisch?
Of zijn ze misschien streng, negatief of overdreven?
En vooral:
Helpt deze gedachte mij om te luisteren naar wat ik nodig heb?
Onze innerlijke criticus kan heel overtuigend klinken. Hij wil ons vaak beschermen tegen afwijzing, teleurstelling of pijn. Maar juist daardoor kan hij ons ook weghouden van onze behoeften.
Hij zegt dat je moet doorgaan, terwijl je rust nodig hebt.
Dat je niets mag vragen, terwijl je nood hebt aan steun.
Dat je je niet zo moet aanstellen, terwijl iets je werkelijk raakt.
Daarom is het niet altijd helpend om je innerlijke criticus aan het stuur te laten, maar opnieuw te luisteren naar jezelf, naar wat jij, op dit moment, werkelijk nodig hebt.
Leren luisteren naar je behoeften
Misschien is dat uiteindelijk waar het om gaat.
Niet om altijd precies te weten wat je nodig hebt.
Wel om opnieuw te leren luisteren.
Naar je lichaam.
Naar je emoties.
Naar wat er in je hoofd gebeurt.
Om even te vertragen voordat je automatisch weer doorgaat.
Om jezelf niet langer voortdurend voorbij te lopen.
Want wat jij nodig hebt, hoeft niet eerst gerechtvaardigd te worden.
Je hoeft niet uitgeput te zijn om rust te mogen nemen.
Je hoeft niet boos te worden om een grens te mogen stellen.
Je hoeft niet vast te lopen om hulp te mogen vragen.
Je hoeft niet eerst aan iedereen te denken om ook rekening te mogen houden met jezelf.
Soms begint verandering met de vraag:
Wat heb ik nodig?
En misschien hoef je het antwoord vandaag nog niet te weten.
Misschien is het genoeg om opnieuw te beginnen luisteren.
Het is een proces van opnieuw contact maken met jezelf.
Hoe minder je leeft vanuit wat moet, hoort of verwacht wordt, hoe meer je leert luisteren naar jezelf.
En misschien kom je zo stap voor stap weer dichter bij jezelf.
Daar, bij jouw eigen Nulpunt.